سلام مثل همیشه

روزایه زیادی گذشته از اخرین پستی که من نوشتم و امروز بعد از روزها دو باره برگشتم.این مدت اتفاقایه زیادی افتاد که مهمترینش این بود که بالاخره من تصمیم خودمو در مورد رشتم گرفتم.اره تصمیم گرفتم ریاضی بمونم و تموم وقتمو صرف درس خوندن کنم.از تصمیمی که گرفتم راضی ام البته در این رابطه کسانی هم بودن که بهم کمک زیادی  کردن.یکیشون یه معلم عربی بود که توی اعتکاف خیلی باهام حرف زد .برای همه ی حرفاش هم دلیل داشت و در مورد کسایی هم که در این مورد منو راهنمایی کردن از همه ممنونم.

 از سالومه ی عزیزم از سحرس عزیزم از یغمای گلم از اقامحمدرضا که توی این مدت فکر می کنم 11-12 تا کامنته خصوصی برام گذاشت و در مورد درسای سال بعد راهنماییم کرد که واقعاً شرمنده شدم.از کسی که خودشو معرفی نکرد و بارمز( ا.ب) برای من کامنت گذاشت. شاید تصور نکنین که کامنته ایشون چقدر برای من تاثیر گذار بود و چه قدر به من در تصمیم گرفتن کمک کرد .چقدر خوشحال شدم که یه همچین انسان موفقی به وبلاگم سر زده و فقط می تونم بگم قسمت خدا بوده که ایشون بیان و با نظرشون اینقدر به من کمک کنن وامیدوارم بازهم منت بزارن و به وبلاگم سر بزنن.از اقابهرام که کامنته ایشون هم راهنمایی هایی به من کرد.

و از نیلوفر عزیزم که توی همه ی این روزا که من نبودم.همیشه یادم بود و هست و کامنتاش همیشه شو ق و ذوق زیادی به من می ده اینقدر که احساس میکنم خیلی زیاد می شناسمش.از همه ممنونم.این روزا همش مهمون داشتیم و اصلا فرصت برای درس خوندن باقی نمیموند.البته الان دیگه همشون رفتن.ولی از بابت درسم بد جوری عذاب وجدان گرفتم.

هفته ی پیشم مثل امروز ما حرکت کردیم به سمت ما سوله .شهر قشنگی بود اما خیلی کوچیک اما بازم این بهاران خانم اعصاب مارو خورد کرد.راستشو بخواین خودمم دیگه از دست خودم خسته شدم .یه واقعیت هایی توی جامعه ی ما هست که راهی نداری جز این که بپذیریشون.اما مگه این حرفا تو سر بهاران میره.توی ماسوله رفتیم بالا .خانواده های زیادی نشسته بودن.جلوی ما دو تا پسره چادر زده بودن و بیرون از چادر قلیون می کشیدن.از وقتی ما نشستیم فقط نگاهشون به ما بود.به خودم گفتم جای تعجبه که تنها اومدن.یک ربعی نگذشت که سه تا دختره با یه پسره از توی چادر اومدن بیرون.به خدا دختراشون از منم کوچیکتر بودن.سن داشتن 15 یا 16.اما اون سه تا پسره سن شون زیاد بود.کاملا مشخص بود که خیلی هم همدیگه رو نمی شناسن.چهره های اون سه تا دختره رو می دیدم.معصومیت و بچه گی خاصی توی نگاهشون بود اما اون سه تا پسره مشخص بود چیکاره حسنن.خلاصه اینقدر ناراحت شدم نمیدونم چرا یهو با دیدن این جور چیزا اعصابم به هم می ریزه.توی جامعه از این جور مسائل زیاده.اصلا برام قابل حضم نبود که چرا این دخترا این قدر باید زود گول بخرن.می خواستم برم اون سه تا پسره رو بکشم.اما اونا هم نمی فهمن.....

یه پسره عقب مونده هم بود که بهش پول می دادن اونم می رقصید.اونم خیلی ناراحتم کرد خیلی.کاش این جوری نبودم.کاش این جور چیزا اینقدر روم تاثیر نمی زاشت.توی جاده هم کلی تصادف شده بود.تا خونه رسیدیم پدرمون در اومد.15 تا ماشین که فقط به هم زده بودن....توی راه یه خانواده برامون دست تکون دادن ما هم و ایستادیم .انگار ماشینشون خراب شده بود و ساعتها منتظر بودن ولی یه نفر به دادشون نرسیده بود.توی اون تاریکی جاده یه موبایلم نداشتن.

بگذریم.تا شقایق هست زندگی باید کرد....

ان چه که صادقانه باور داری

نادرست نتواند بود

اگر رویا هایت شکستند و فرو ریختند

بیمناک مباش

بی باک چنان باش که تکه ها را بر گیری

و به دنیا لبخند بزنی

رویاهایی که چنین اسان می شکنند

اسان نیز از نو ساخته می شوند

میلاد با سعادت حضرت زهرا(س)بر عموم عاشقان جهان مبارک باد.

روز مادر هم بر همه ی مادران دل سوز و ایثار گر  ایران زمین مبارک باد.

و به افتاب سلا می دو باره خواهم داد

سلام .من برگشتم.امتحانام تموم شد.بد ندادم ولی اون چیزی که خودم می خواستم نشد. فیزیکو خراب کردم مثل همیشه.ببخشید منوبه خاطر غیبت طولانیم.چون به هیچکدومتون هم نتونستم به اون صورت سربزنم.حتما گه گاهی که اسم منو توی لینکاتون می دیدین ، می گفتین چقد بی معرفت شدم.اما باورتون نمی شه.این مدت اصلا وقت نداشتم نه اینکه اصلنا نه، منتها جرات نداشتم بشینم پای اینترنت چون حتما عذاب وجدان می گرفتم.

الهی بمیرم چقد دلم برا وبلاگم تنگ شده بود .این بار اومدم ازتون کمک بگیرم.دوباره تابستون شروع شده و دوباره دارم بین ریاضی و انسانی repeat می زنم .هی می شینم فکر میکنم.اخرش اعصابم خورد می شه می شینم گریه می کنم.اخه ادمم اینقد دو دل....

دو ساله پای یه انتخاب رشته اعصابم خورده .از دو سالم بیشتر.الان رشتم ریاضیم اما عاشق شعر داستانو در کل نوشتنم .سال پیش مقام دوم داستان نویسی و امسالم مقام اولو توی داستان نویسی اوردم.علاو براینا عاشق تاریخ ایرانم از مانی اشکبوس گرفته تا کورش بردیا داریوش سوم یزدگرد.......

خلا صه هر کی منو می بینه می گی تو رو چه به ریاضی .....بعضیا می گن سخت نگیر بلاخره یه رشته ای انتخاب کن دیگه .یه تعدادی می گن اینده ی ریاضی بهتره یه تعدادیم می گن برو دنبال چیزی که دوست داری.اخه من به کی بگم من خیلی چیزا دوست دارم همشونم برا من یه اندازه ارزش دارن.از معماری گرفته تا ادبیات، سینماو...اگه داستان انتخاب رشتمو برات بگم تعجب می کنین.من بعداز امتحانای سال اول رفتم برای انسانی ثبت نام کردم و اولین نفری بودم که اسمم رفت توی لیست انسانیا اما.....اواسط مردادماه تصمیم گرفتم برم ریاضی .خلاصه مامانم رفتو اسممو توی لیست ریاضیا نوشت.اول مهرماه توی کلاس ریاضیا نشستم دوم مهر هم نشستم روز سوم اومدن دم درکلاس صدام کردن .کی بود ؟کی بود؟خانم معاونمون .رفتم دفتر. خانم مدیرمون با عصبانیت گفت:تو که انسانی هستی چرا کلاس ریاضیا نشستی ؟تو که پروندت لای پرونده ی انسانی هاست.منو می گی داشتم منفجر میشدم .اخه مگه میشه.بهشون گفتم یادتونه مامان من اومدشماهم اسممو توی لیست ریاضیا نوشتین.اما جالب این بود که مدیرمون اصلا این موضوع رو یادش نمی اومد وحتی گفت کلاس ریاضی ما توی تیرماه تکمیل ظرفیت شده بوده من چطوری توی مردادماه تو رو توی لیست ریاضیا نوشتم.بهم گفت وسایلامو جمع کنم برم تو ی کلاس انسانیا بشینم منم که شوکه شده بودم بد جوری.رفتم خونه کلی گریه کردم باورتون نمی شه.نه به خاطر این که خیلی عشقه ریاضی داشتم نه .واسه اینکه شوکه شد بودم.خلاصه مامانم فردا رفت مدرسه و بازم مدیرمون یادش نیومد اما گفت شاید بشه یه کاری کردو یه نامه نمی دونم به کجا نوشت.لبه کلام بهتون بگم که نامه ی من از زیر دست 50نفر رد شد تا بلاخره من تونستم توی رشته ی ریاضی بمونم.به خدا گفته بودم بازم گفتم هر چی خواست تو باشه .نه میگم ریاضی نه میگم انسانی.هر چی خودش صلاح بدونه.و اینی شد که گفتم.

سلام سلام

از جاتون تکون نخورید.همین الان به یه جشن تولد دعوت شدین که چاره ای ندارین جز این که بیاین.امروز تولده تولدبهاران.بهاران یه نفر نیست دو نفره.فکر نکنین دو شخصیته هستا نه یکی خودشه یکی دیگه ام خودشه.

ملا حظه بفرمایید

تقدیم به همه ی کسایی که هنوز یه قطره عشق توی دلاشون وجود داره

خیلی غریب بود. لحظه ها، ساعت ها، روزهای غریب. اما زیبا، اما پر از افتخار، اما پر از شجاعت. حال و هوای عجیبی بود. نمی دونستی الان که داری پا روی زمین می زاری شاید همون جا چند نفر شهید شده باشن یا پای تو داره روی خاکی قدم می زاره که زیر اون انسانی وجود داره که مفقودالاثر شده و هنوز هم خیلی از اطرافیانش منتظرن تا جسدش رو پیدا کنن.حال و هوا وصف نا پذیره. خیلی وقتا یادت میره کی هستی چی هستی. هر جا میری حال و هوای غریبی وجود داره .طلایه، دهلایه، اروند کنار، شلمچه، فکه، هر کدوم یه جور غریبند.اسم طلایه رو تا به حال نشنیده بودم .وارد منطقه که می شدی عطر و یاد روزای ایثار و شهادت می اومد.

منطقه ی عجیبی بود.همه پا برهنه حرکت می کردن .واقعا چی اون همه ادم رو به منطقه ای که امروز فقط ازش بیابون مونده بود کشونده بود.و شهدای هویزه....

که اونجا هم غریب بود. اما غریبیش با طلایه فرق می کرد .ارامگاه های زیادی وجود داشت .قبرهای شهیدان خیس بوداز اشکهای یک مادر، یک همسر، یک خواهر، یک برادرواز همه غریبانه تر یک پدر و علم الهدای هویزه...

 اروند کنار هم همینطور غریبانه بود.صداهای ضبط شده ی رزمندگان می اومد. احساس می کردی در میدان جنگ هستی اما چیزی که غریبانه تر بوداین بود که فقط صدای رزمندگان می اومد و هیچکدومشون نبودن .و سودای شلمچه ....

همه می گفتن غربت شلمچه هر کسی رو می گیره. راست می گفتن. نمی دونستی چرا؟ اما حس عجیبی بهت دست می داد.مسجد شهدای شلمچه که هر کسی در گوشه ای اشک می ریخت،برای شهدا نامه می نوشت.جوان ،پیر فرق نمی کردهمه اومده بودن.و فکه منطقه ی شهادت مرتضی اوینی اون جا هم به نوع خودش غریبانه بود.سفره ی هفت سینی که در داخل حصار درست شده بود .پاها خودشون حرکت می کردن.سفر خوبی بود .سفری پر از لحظات غریب .شهر های خوزستان هنوز به طور کامل درست نشده بودن.اما من وقتی مردم این شهر و به خصوص کودکان این شهر رو می دیدم خیلی خوشحال می شدم .چون می دیدم که هستند،زندگی میکنن.و اگر امروز خوزستان مال عراق بود این مردم هم وجود نداشتن.

طلایه

فکه

اروند رود

اروند رود

 .......................................................................................................................................................................................

من برگشتم می دونم همه منتظرم بودین .دیگه چیکار کنم باید یک کمی خودمو تحویل بگیرم.سال تحویل توی اتوبوس بودم ،اماکلی دعا کردم.

از همین جا سال نو رو به همه ی کسایی که همیشه به این وبلاگ سر می زنن یا دیر به دیر یا حتی تازه با این وبلاگ اشنا شدن تبریک می گم.امیدوارم سال خوبی براتون باشه و همه ذرات، مولکولها،اتم ها به حرکت در بیان تا توی سال جدید به اون چیزایی که دوست دارین برسین .امروزهم روز خداست و برای من روز عزیزیه.ممکنه چند وقت نیام.چون توی عید اصلا نتونستم درس بخونم .امامطمئن باشین 31 فروردین حتما میام.شاد باشین ودر پناه خدا......

 سفره ی هفت سین کوچولوی ما در خولبگاهمون توی اهواز

لحظه ی دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام مستم

باز میلرزد دلم دستم

باز گویی در جهان دیگری هستم

های نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ

های نپریشی صفای زلفکم را دست

و ابرویم را نریزی دل

 لحظه ی دیدار نزدیک است

وای  قاصدک

هان چه خبر اوردی ؟

از کجا وز که خبر اوردی ؟

خوش خبر باشی اما اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی

اتظار خبری نیست مرا

نه زیاری نه ز دیار و دیاری –باری

برو انجا که بود چشمی و گوشی با کس

برو انجا که تو را منتظرند

قاصدک

در دل من همه کورند و کرند

قاصدک هان ولی ...اخر ....ایوای

راستی ایا رفتی با باد؟

با توام ای کجا رفتی؟ای.....

راستی ایا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی جایی؟

قاصدک

ابرهای همه عالم

شب و روز

در دلم می گریند.

ای شط پر شوکت

ای شط پر شوکت هر چه زیبایی پاک

ای شط زیبای پر شوکت من

ای رفته تا دور دستان

انجا بگو تا کدامین ستاره ست

روشنترین همنشین شب غربت تو؟

ای همنشین قدیم شب غربت من

ای تکیه گاه و پناه غمگین ترین لحظه های من

اکنون بی نگاهت تهی مانده از نور

در کوچه باغ گل تیره و تلخ اندوه

انجا بگو تا کدامین ستاره ست

که شب فروز تو خورشید پاره ست؟

خوشی های ما هم غریب هست........

.فقط اومدم بگم فردا دارم میرم اهواز.سال تحویلم اونجام.وقتی بر گردم یه پست جدید می نویسم.

ممنون به خاطر کامنتاتون.باور کنین خیلی سرم شلوغه.بذارین بر گردم ....

راستی پیشاپیش عید سال نو رو به همه تبریک میگم .امیدوارم سال خوبی براتون باشه.

سر سفره دعا یادتون نره.           منم حتما یادتون می کنم.

خندید باغبان که سرانجام شد بهار      دیگر شکوفه کرده نهالی که کاشتم

دختر خندید و گفت چه حاصل ازاین بهار  ای بس بهارها که بهاری نداشتم

......................................................................................................................................................................

پیشکشی به رسول ملا قلی پور

16 اسفندماه سال 1385

نمی دونم از کجا شروع کنم .برام سخته.برام سخته اولین جمله چی بگم .از برنامه ی برد اشت دو یا ا اشکایی که با دیدن این برنامه ریختم. از نامه ای که برای اون برنامه نوشتم.ها !واقعا از کجا باید بگم شایدم از این دنیای بی وفا یا شایدم اگه با انا لله و انا الیه راجعون شروع کنم بهتر باشه .اره یکی از بزرگترین و ارزشمندترین انسان های روی زمین به دیار پرور دگارش رهسپار شد .کسی که تازه اونو شنا خته بودم و چه افتخاری داشتم که خدا خواست و من تونستم کمی این انسان بزرگ رو بشناسم.اقای ملا قلی پور باورت می شه ؟هم اکنون من هم باورم نمی شه و هرگز نمی تونم گمان کنم این اسمی که اینجا نوشتم الان در کنار ما نیست. وقتی عکسش رو توی تلویزیون دیدم باور نکردم به خودم گفتم حتما اشتباه شده اما اخبار ساعت 21 اعلام کرد که عصر روز سه شنبه در اثر عارضه ی قلبی فوت شدن. اصلا نمی شدچنین اتفاقی رو پیش بینی کرداما مرگ همینه. همیشه وقتی انتظارشو نداری سراغت می یاد شاید همین الان که من کنار دیوار نشستم در کمینم باشه از کجامعلوم؟

رسول ملا قلی پور:کسایی که به اون دنیا ایمان دارن موقه ی مرگ با لبخند این دنیاررو ترک می کنن اما کسایی که به اون دنیا ایمان ندارن یا شک دارن با اضطراب و  نگرانی از این دنیا می رن چون نمی دونن چه اتفاقی قراره بیفته .حالا ما جزو کدوما خواهیم بود؟

 فبای الاء ربکما تکذبان

در شب کوچک من افسوس

باد با برگ درختان میعادی دارد

در شب کوچک من دلهره ی ویرانیست

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

من به نومیدی خود معتادم

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

در شب اکنون چیزی می گذرد

ماه سرخ است و مشوش

وبر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است

ابرها همچون انبوه عزاداران

لحظه ی باریدن را گویی منتظرند

لحظه ای

و پس از ان هیچ.

پشت این پنجره شب دارد می لرزد

و زمین دارد

باز می مانداز چرخش

پشت این پنجره یک نا معلوم

نگران منو توست

ای سراپایت سبز

دستهایت را چون خاطره ای سوزان در دستان عاشق من بگذار

باد ما را خواهد برد

باد ما را خواهد برد...

بله توفیق اجباری رو میگم بلاخره فروشش از یک میلیارد گذشت.اقای گلزار قبل از ساخته شدن فیلم گفته بود که بالای ۸۰۰میلیون فروش میکنه. اما با نگاه کردن به بقیه ی فیلم ها که به ۲۰۰میلیون هم نرسیده بودند این واقعا جای تعجب داشت.خلاصه ابن که خیلی خوشحال شدم که توفیق اجباری با فروشی که به دست اورد جواب همه ی کسایی که می گفتند این فیلمه به درد نخوریه یا اینکه فقط نمایش خود اقای گلزارو...و خیلی حرفای دیگه رو داد.به نظر من این مهمه که مردم ما چه فیلمی رو دوست دارند.به همین مناسبت ۱میلیاردی شدن اخرین کار اقای لطیفی چندتا از عکساشو براتون گذاشتم.